Erich Kamke urodził się 18 sierpnia 1890 w Malborku (Marienburg Westpreußen). Zmarł 28 września 1961 w Rottenburgu nad Neckarem. Matematyk. Zajmował się głównie teorią równań różniczkowych oraz teorią zbiorów.
Po ukończeniu szkoły w Szczecinie w 1909 roku Kamke rozpoczął studia matematyczno-fizyczne w Gießen i Getyndze. W 1913 roku w Getyndze zdał państwowy egzamin w wyższej szkole pedagogicznej. Podczas pierwszej wojny światowej zgłosił się do wojska i odbył służbę w oddziałach łączności. W roku 1919 w Getyndze u Edmunda Landau obronił pracę doktorską na temat teorii liczb (uogólnienie twierdzenia Waringa-Hilberta). W latach 1920-1926 Kamke kontynuował pracę pedagogiczną i w tym czasie, w roku 1922 habilitował się na uniwersytecie w Münster. W 1926 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego na uniwersytecie w Tübingen.
Erich Kamke w roku 1918 ożenił się z Dorą Heimowitch, córką żydowskiego kupca. W czasach narodowego socjalizmu takie "żydowskie spokrewnienie" ("jüdisch versippt") było źle widziane. Z tego powodu i ze względu na ogólnie niechętny stosunek Kamke do narodowego socjalizmu został on z "przyczyn politycznych" ("politischen Gründen" ) przeniesiony w stan spoczynku. Jednak dzięki wsparciu państwowego zakładu badań lotniczych mógł kontynuować pracę naukową w następnych latach i dokończyć swoje dwutomowe dzieł na temat metod rozwiązywania równń różniczkowych (Differentialgleichungen reeller Funktionen, Leipzig: Akademische Verlagsgesellschaft 1930).
Bespośredni po zakończeniu drugiej wojny światowej Erich Kamke został zrehabilitowany i otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Latach następnych przyczynił się do odbudowy uniwersytetu w Tübingen i całego matematycznego, niemieckiego szkolnictwa wyższego. Jesienią 1946 roku zorganizował w Tübingen pierwszy po wojnie niemiecki kongres naukowy w dziedzinie matematyki. W 1948 roku reaktywował stowarzyszenie matematyków niemieckich (Deutsche Mathematiker-Vereinigung) i do roku 1952 był jego prezesem. W latach 1952-1954 był też wiceprzewodniczącym międzynarodowego związku matematycznego (Internationalen Mathematischen Union).
W roku 1958 Erich Kamke przeszedł na emeryturę. Zmarł na zawał serca 28 września 1961 roku.
Po swojej rozprawie doktorskiej w dziedzinie teorii liczb Kamke skierował się w swojej pracy naukowej w kierunku badań nad równaniami różniczkowymi. Jego dorobek naukowy stanowi 6 książek i ponad 50 artykułów w prasie fachowej. Jego dzieła należą do podstawowego kanonu lektur w swojej dziedzinie. Od 1935 roku, aż do swojej śmierci Erich Kamke był współwydawcą czasopisma matematycznego a w latach 1950-1957 autorem sprawozdań rocznych niemieckiego stowarzyszenia matematyków (DMV).

Das Lebesguesche Integral, Leipzig: Teubner (1925)
Mengenlehre, Berlin: Sammlung Göschen/de Gruyter (1928)
Differentialgleichungen reeller Funktionen, Leipzig: Akademische Verlagsgesellschaft (1930)
Einführung in die Wahrscheinlichkeitslehre, Leipzig: Hirzel (1932)
Differentialgleichungen. Lösungsmethoden und Lösungen I. Gewöhnliche
Differentialgleichungen, Leipzig (1942)
Differentialgleichungen. Lösungsmethoden und Lösungen II. Partielle
Differentialgleichungen 1. Ordnung für eine gesuchte Funktion, Leipzig (1944)
Das Lebesgue-Stieltjes-Integral, Leipzig: Teubner (1956)