|
MIELCARSKI Szymon (1714-1771), poczmistrz i burmistrz toruński. Urodził się w Malborku w katolickiej rodzinie mieszczańskiej. Tam też uczęszczał do szkoły miejskiej, po czym w roku 1731 uzupełniał swą edukację w klasie filozofii gimnazjum jezuickiego w Braniewie. W roku 1732 wstąpił do służby pocztowej i został sekretarzem gdańskiego urzędu pocztowego. Okazał się zdolnym i ambitnym urzędnikiem, działającym zgodnie z poleceniami dworu. Po zgonie toruńskiego poczmistrza J. K. Rubinkowskiego (1749) przybył do Torunia i objął nadzór nad urzędem pocztowym w tym mieście. 20 stycznia roku 1750 został mianowany poczmistrzem toruńskim. Przy poparciu dworu i biskupa chełmińskiego W. S. Leskiego wszedł w roku 1752 w skład Rady Torunia, w roku 1760 został burgrabią, a w roku 1761 burmistrzem. Przejawiał dużą aktywność w obronie praw katolickiego mieszczaństwa w Toruniu. Utrzymywał także bliskie kontakty z biskupem warmińskim A. S. Grabowskim. Po zawiązaniu w roku 1767 konfederacji dysydenckiej w Toruniu informował dwór królewski o przebiegu wydarzeń. Nawiązał też stosunki z politykami szlacheckimi zbliżonymi do konfederacji radomskiej. Po wybuchu konfederacji barskiej w roku 1768 stanął na czele partii katolickiej w Toruniu, która z sympatią i nadzieją odniosła się do ruchu barskiego. W dniach 13-16 czerwca roku 1768 Mielcarski uczestniczył w konfederacji u biskupa chełmińskiego, A. Baiera, na której omawiano sprawę ewentualnego przystąpienia Prus Królewskich do konfederacji barskiej. Ostrzegał wtedy przed planami Rady Torunia zwiększenia rosyjskiego garnizonu w tym mieście. Po ataku serca 7 kwietnia roku 1769 przestał uczestniczyć w pracach Rady. Mielcarski był jednym z wybitniejszych burmistrzów toruńskich, co przyznawali nawet niechętni mu protestanci. Odznaczał się dobrą znajomością stosunków politycznych w Polsce i w Prusach Królewskich. Dbał o gospodarcze interesy miasta Torunia. Uchodził przy tym za zręcznego i tolerancyjnego polityka. Wydawał też gazetki pisane, które rozchodziły się w całych Prusach Królewskich. Redakcję tych gazet przejął z czasem jego syn Jan, sekretarz toruńskiego urzędu pocztowego, który w latach 1768-1769 szerzył w nich propagandę barską. Mielcarski żonaty był z Anną. Oprócz syna Jana zostawił córkę Adelgundę, zamężną z Janem Neybauerem, sekretarzem gdańskiego urzędu pocztowego. Mielcarski zmarł 27 czerwca roku 1771, pochowano go w kościele św. Janów w Toruniu.
|
|
|