|
Mennonici mieszkali w Malborku od czasów nowożytnych, początkowo na
Podzamczu, a od XIX wieku w śródmieściu. Do czasu powstania zboru w
Stogach w 1768 roku, modlitwy odprawiano w prywatnych
mieszkaniach. Liczba wyznawców stale wzrastała. W 1910 roku było ich w
Malborku 1520. W latach 1906 - 1907 zbudowano świątynię mennonicką przy
ul. Wilhelmiego (Reymonta). Powstała kaplica na rzucie prostokąta, o
ceglanych elewacjach ze skromnym detalem architektonicznym, nakryta
dwuspadowym dachem. Zgodnie z regułą mennonitów - nie posiadała wieży.
Do wnętrza prowadził portal zwieńczony prostym szczytem. Świątynia była
zbliżona stylistycznie do neogotyckich budynków przełomu XIX i XX
stulecia na terenie Malborka. Jedyną ozdobę ścian wnętrza stanowiły dwa
wersy z Biblii, będące dewizą założyciela tego ruchu religijnego - Menno
Simonsa. Kaplica częściowo zniszczona w 1945 roku służyła jako kino żołnierzom radzieckim, została po wojnie rozebrana, a na jej fundamentach zbudowano później przedszkole.   Nie istnieją przesłanki, które by pozwoliły domniemywać, że na terenie miasta mógł się znajdować cmentarz mennonicki, pewną poszlaką jest układ drzew na terenie należącym do przedszkola. Zachowana pocztówka i zdjęcie powojenne kaplicy Mennonitów nie potwierdza jednak tej hipotezy. Najbardziej prawdopodobnym rozwiązaniem jest pochówek mennonitów do roku 1920 na cmentarzach ewangelickich w Malborku oraz na cmentarzu mennonickim w Stogach Malb. Natomiast po 1920 roku tylko na miejskich cmentarzach ewangelickich. |