|
Historia odwagi zwykłego żołnierza, który chociaż wygłodniały i żyjący w ciągłym lęku o życie, podejmował liczne próby ucieczki, prowadził sabotaż i przebył tysiące mil przed szczęśliwym powrotem do domu w swoim rodzinnym kraju. Żywo napisana autobiografia, która przemówi nie tylko do byłych wojskowych ale do wszystkich zainteresowanych prawdziwymi opisami drugiej wojny światowej.
Ivanhoe Austin Gandy urodził się 12 czerwca 1919 roku w Darlston w rejonie Stafford jako jedno z dziesięciorga dzieci w ubogiej rodzinie robotniczej. Ivan zakończył edukację w szkole wieku lat 14 a kiedy miał lat 18 wstąpił do Armii Terytorialnej. Jego przebieg służby określano jako wzorowy. Został ranny i wzięty do niewoli podczas bitwy pod Peron 20 maja 1940 roku przez 7 dywizję pancerną generała Erwina Rommla. W niewoli doświadczył wielu okrucieństw i poznał los, którego zaznali Polacy, Rosjanie i inni więźniowie. Ivan podejmował wiele prób ucieczki w tym czterokrotnie uciekał z obozu "przez druty". Był jedynym jeńcem, który uciekł ze specjalnego bloku Stalagu XXB przeznaczonego dla niebezpiecznych jeńców i znajdującego się za podwójnym ogrodzeniem. Po swoich nieudanych próbach ucieczki doświadczył bicia, zamknięcia w izolatce i kary głodówki. Nie zawsze też jego postawa spotykała się z aprobatą współwięźniów, którzy chcieli w spokoju doczekać do końca wojny a za jego postępowania dotykały ich restrykcje za to, że pozwolili uciec współwięźniowi. Jego czwarta próba ucieczki "przez druty" zakończyła się sukcesem ale znalazł się wtedy jak sam opisał "pomiędzy dwoma dzikimi bestiami". Uciekał od Niemców "napędzanych" przez Gestapo a trafił do Rosjan, którzy pędzili na swoich czołgach na Berlin "napędzani przez pragnienie zemsty i alkohol". Po powrocie z niewoli do rodzinnego kraju miał problemy z dostosowaniem się do normalnego życia i spędził wiele tygodni w specjalnym szpitalu walcząc z depresją.
|
